Όσοι κοιμούνται αργά αυξάνουν το βάρος τους

Όσοι κοιμούνται αργά αυξάνουν το βάρος τους

Έφηβοι και ενήλικες που πηγαίνουν για ύπνο αργά το βράδυ είναι πιο πιθανόν να αυξάνουν το βάρους τους σε σχέση με συνομηλίκους που κοιμούνται νωρίτερα, αναφέρει νέα έρευνα του Univ...

Τα οφέλη της τεστοστερόνης στο μεταβολισμό και την απώλεια βάρους

Τα οφέλη της τεστοστερόνης στο μεταβολισμό και την απώλεια βάρους

Σύμφωνα με ερευνητικά δεδομένα που παρουσιάστηκαν στο 3ο διεθνές συνέδριο για την κοιλιακή παχυσαρκία που έλαβε χώρα στο Κεμπέκ του Καναδά, πάνω από 4 χρόνια θεραπείας με τεστοστερ...

Τα βακτήρια ευθύνονται για εμφάνιση του Διαβήτη τύπου 2

Τα βακτήρια ευθύνονται για εμφάνιση του Διαβήτη τύπου 2

Τα βακτήρια μπορούν να αποτελέσουν αιτία για την πρόκληση Διαβήτη τύπου 2 στους ενήλικες. Μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα δείχνει ότι τα βακτήρια μπορούν να συμβάλλουν...

Άρθρα - Μελέτες

Άρθρα - Μελέτες (188)

Η μελέτη PRESIDEN είναι μια μεγάλη μελέτη για την ανάλυση της συχνότητας εμφάνισης στυτικής δυσλειτουργίας (ΣΔ) στον ισπανικό πληθυσμό. Η παρούσα μελέτη είναι μια πιλοτική υπο-ανάλυση από την PRESIDEN για να προσδιοριστεί εάν η στυτική δυσλειτουργία ή τα επίπεδα τεστοστερόνης πλάσματος (TST) σε ελεγχόμενους υπερτασικούς ασθενείς, μπορεί να σχετίζεται με συν-νοσυρότητες ή / και το νιτρώδες + νιτρικό πλάσματος και την αντιοξειδωτική ικανότητα.
Σαράντα τέσσερα υπερτασικά άτομα επιλέχθηκαν από τη μελέτη PRESIDEN (28 με ΣΔ και 16 χωρίς ΣΔ).
Ο διαβήτης εμφανίστηκε στο 28,57% των ασθενών με ΣΔ και στο 18,75% των ασθενών χωρίς ΣΔ. Σε ασθενείς με και χωρίς ΣΔ, η αυξανόμενη ηλικία έδειξε τάση υψηλότερης συχνότητας επιπρόσθετης συν-νοσηρότητας (διαβήτης ή δυσλιπιδαιμία) (P = 0.09). Προφανώς, τα επίπεδα TST του πλάσματος ήταν χαμηλότερα σε μεγαλύτερους ασθενείς με ΣΔ σε σύγκριση με νεότερους ασθενείς με και χωρίς ΣΔ. Οι μεγαλύτεροι ασθενείς με ΣΔ παρουσίασαν επίσης χαμηλότερα επίπεδα TST από τους μεγαλύτερους ασθενείς χωρίς ΣΔ, αν και δεν ήταν στατιστικά σημαντικά (16,15 ± 2,84 έναντι 13,91± 2.77; Ρ = .69). Η δυσλιπιδαιμία παρουσιάστηκε κατά 52,17% με χαμηλότερη TST (α nmol / L) ενώ 23,80% των ασθενών με επίπεδα TST πλάσματος> 15 nmol / L είχαν δυσλιπιδαιμία. Το ποσοστό των ασθενών με ΣΔ ήταν παρόμοιο μεταξύ των ασθενών με χαμηλά και υψηλά επίπεδα TST.
Συμπερασματικά, οι υπερτασικοί ασθενείς με ΣΔ εμφανίζουν δύο συν-νοσηρότητες (διαβήτη και δυσλιπιδαιμία) περισσότερο, σε σχέση με τους υπερτασικούς ασθενείς χωρίς ΣΔ. Οι νεότεροι ασθενείς με ΣΔ είχαν την τάση να εμφανίζουν πιο συχνά διαβήτη από τους μεγαλύτερους ασθενείς με ΣΔ. Τα επίπεδα TST του πλάσματος δεν συσχετίστηκαν με περισσότερη επικράτηση της ΣΔ, αλλά τα χαμηλότερα επίπεδα TST στο πλάσμα έδειξαν την τάση για υψηλότερο επιπολασμό της δυσλιπιδαιμίας.

Relationship Between Erectile Dysfunction, Diabetes and Dyslipidemia in Hypertensive-Treated Men; Jose J Zamorano-Leon, Antonio Segura, Vicente Lahera, et al; Urology Journal (Apr 2018).

Για να δείτε ολόκληρο το άρθρο, κάντε download το παρακάτω PDF.

Η υπέρταση και ο διαβήτης τύπου 2 είναι κοινές συν-νοσηρότητες. Η υπέρταση είναι δύο φορές συχνότερη σε ασθενείς με διαβήτη σε σύγκριση με αυτούς που δεν έχουν διαβήτη. Επιπλέον, οι ασθενείς με υπέρταση εμφανίζουν συχνά αντίσταση στην ινσουλίνη και διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη από ό, τι τα φυσιοθεραπευτικά άτομα. Η κύρια αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας στον διαβήτη είναι η καρδιαγγειακή νόσος, η οποία επιδεινώνεται από την υπέρταση.
Συνεπώς, ο διαβήτης και η υπέρταση είναι στενά συνδεδεμένες νόσοι λόγω παρόμοιων παραγόντων κινδύνου, όπως ενδοθηλιακή δυσλειτουργία, αγγειακή φλεγμονή, αθηροσκλήρωση, δυσλιπιδαιμία και παχυσαρκία. Υπάρχει επίσης σημαντική επικάλυψη στις καρδιαγγειακές επιπλοκές του διαβήτη και της υπέρτασης που σχετίζονται κυρίως με μικροαγγειακές και μακροαγγειακές παθήσεις. Οι συνήθεις μηχανισμοί, όπως η ρύθμιση προς τα πάνω του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης, οξειδωτικό στρες, φλεγμονή και ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος, συμβάλλουν πιθανώς στη στενή σχέση μεταξύ του διαβήτη και της υπέρτασης.
Σε αυτό το άρθρο διερευνάται ο διαβήτης και η υπέρταση ως συν-νοσηρότητες, καθώς και τα παθοφυσιολογικά χαρακτηριστικά των αγγειακών επιπλοκών που σχετίζονται με αυτές τις καταστάσεις. Επίσης, επισημαίνονται μερικοί αγγειακοί μηχανισμοί που προδιαθέτουν και στις δύο συνθήκες, εστιάζοντας στα τελικά προϊόντα της προηγμένης γλυκοποίησης, το οξειδωτικό στρες, τη φλεγμονή, το ανοσοποιητικό σύστημα και τα microRNAs.
Τέλος, παρέχονται ορισμένες πληροφορίες σχετικά με τις τρέχουσες θεραπείες που στοχεύουν στον διαβήτη και τις καρδιαγγειακές επιπλοκές και εισάγουν ορισμένους νέους παράγοντες που μπορεί να έχουν αγγειοπροστατευτικό θεραπευτικό δυναμικό στον διαβήτη

Diabetes, Hypertension, and Cardiovascular Disease: Clinical Insights and Vascular Mechanisms; John R Petrie, Tomasz J Guzik, Rhian M Touyz; Canadian Journal of Cardiology (may 2018).

Για να δείτε ολόκληρο το άρθρο, κάντε download το παρακάτω PDF.

Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η εξέλιξη των μεταβολικών παραγόντων κινδύνου και των αυξητικών παραγόντων σχετιζόμενων με τον καρκίνο που συνδέονται με τη βραχυπρόθεσμη αποχή από το αλκοόλ.

Συμμετείχαν υγιή άτομα με βάση την πρόθεσή τους: (1) να απέχουν από το αλκοόλ για 1 μήνα (ομάδα αποχής) ή (2) να συνεχίζουν να πίνουν αλκοόλ (ομάδα ελέγχου). Τα κριτήρια εισαγωγής ήταν κατανάλωση αλκοόλ κατά την έναρξη> 64 g / εβδομάδα (άνδρες) ή> 48 g / εβδομάδα (γυναίκες). Τα κριτήρια αποκλεισμού ήταν γνωστή ηπατική νόσος ή εξάρτηση από το αλκοόλ.

Η ομάδα της αποχής περιελάμβανε 94 συμμετέχοντες (μέση ηλικία 45,5 έτη, SD ± 1,2) και η ομάδα ελέγχου 47 συμμετέχοντες (μέση ηλικία 48,7 έτη, SD ± 1,8). Η κατανάλωση αλκοόλ κατά την έναρξη της ομάδας της αποχής ήταν 258,2 g / εβδομάδα, SD ± 9,4, και στην ομάδα ελέγχου 233,8 g, SD ± 19,0. Σημαντικές μειώσεις από την αρχική τιμή στην ομάδα της αποχής (όλες οι τιμές <0,001) βρέθηκαν σε: βαθμολογία HOMA (-25,9%, IQR -48,6% έως + 0,3%), συστολική ΒΡ (-6,6%, IQR -11,8% έως 0,0% , διαστολική ΒΡ (-6,3%, IQR -14,1% έως + 1,3%), βάρος (-1,5%, IQR -2,9% έως -0,4%), VEGF (-41,8%, IQR -64,9% έως -17,9% EGF (-73,9%, IQR -86,1% έως -36,4%). Καμία από αυτές τις αλλαγές δεν σχετίζεται με αλλαγές στη διατροφή, την άσκηση ή το κάπνισμα τσιγάρων.

Αυτά τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η αποχή από το αλκοόλ σε μέτριους και μεγάλους πότες βελτιώνει την αντίσταση στην ινσουλίνη, το βάρος, την αρτηριακή πίεση και τους αυξητικούς παράγοντες που σχετίζονται με τον καρκίνο. Αυτά τα δεδομένα υποστηρίζουν μια ανεξάρτητη σύνδεση κατανάλωσης αλκοόλ με κίνδυνο καρκίνου και υποδηλώνουν αυξημένο κίνδυνο μεταβολικών νοσημάτων όπως ο διαβήτης τύπου 2 και η λιπώδης ηπατική νόσο.

Short-term abstinence from alcohol and changes in cardiovascular risk factors, liver function tests and cancer-related growth factors: a prospective observational study; Gautam Mehta, Stewart Macdonald, Alexandra Cronberg, et al; BMJ Open (May 2018).

Για να δείτε ολόκληρο το άρθρο, κάντε download το παρακάτω PDF.

Τα υπάρχοντα δεδομένα υποστηρίζουν μια αντίστροφη συσχέτιση της κατανάλωσης ψαριών με καρδιαγγειακές παθήσεις και θνησιμότητα, αλλά τα δεδομένα μεταξύ των ασθενών με διαβήτη τύπου 2 είναι σπάνια. Στόχος της παρούσας μελέτης  ήταν να αξιολογηθεί η κατανάλωση ψαριών σε σχέση με το έμφραγμα του μυοκαρδίου (MI), το εγκεφαλικό επεισόδιο και τη θνησιμότητα μεταξύ ατόμων με διαβήτη τύπου 2.

Γυναίκες και άνδρες με διάγνωση διαβήτη τύπου 2 (n = 2225, ηλικίας 45-84 ετών) σε δύο πληθυσμιακές ομάδες, παρακολουθήθηκαν από το 1998 έως το 2012. Εντοπίστηκαν 333 περιστατικά με έμφραγμα του μυοκαρδίου, 321 συμβάντα εγκεφαλικών επεισοδίων και 771 θάνατοι (154 με στεφανιαία καρδιακή νόσο [CHD] ως υποκείμενη αιτία) κατά τη διάρκεια παρακολούθησης μέχρι 15 ετών.

Βρέθηκε ότι η κατανάλωση ψαριών συσχετίστηκε με μικρότερη συχνότητα εμφάνισης εμφράγματος του μυοκαρδίου μεταξύ ατόμων με διαβήτη τύπου 2, ενώ δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση με εγκεφαλικό επεισόδιο. Τα δεδομένα έδειξαν περαιτέρω μια σχέση με χαμηλότερη θνησιμότητα, ιδιαίτερα για τους θανάτους που σχετίζονται με την στεφανιαία καρδιακή νόσο. Αυτά τα ευρήματα υποστηρίζουν τις τρέχουσες γενικές συμβουλές για την τακτική κατανάλωση ψαριών και στην ομάδα υψηλού κινδύνου ασθενών με διαβήτη τύπου 2.

Fish consumption in relation to myocardial infarction, stroke and mortality among women and men with type 2 diabetes: A prospective cohort study; Alice Wallin, Nicola Orsini, Nita G Forouhi, et al; Clinical Nutrition (Apr 2018).

Αν θέλετε να δείτε ολόκληρο το άρθρο, κάντε download το παρακάτω PDF.

Οι συσσωματωμένοι υδατάνθρακες όπως τα ζυμαρικά έχουν εμπλακεί στην επιδημία της παχυσαρκίας. Δεν είναι σαφές εάν τα ζυμαρικά συμβάλλουν στην αύξηση του σωματικού βάρους ή, όπως άλλα τρόφιμα χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη (GI), συμβάλλουν στην απώλεια βάρους.

Στην παρούσα μελέτη συμπεριλήφθηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες ≥ 3 εβδομάδες για την εκτίμηση της επίδρασης ζυμαρικών μόνο ή στο πλαίσιο διατροφικών σχημάτων χαμηλού GI.

Τα ζυμαρικά στο πλαίσιο διατροφικών σχημάτων χαμηλού GI μείωσαν σημαντικά το σωματικό βάρος (MD = -0,63 kg, 95% CI -0,84 έως -0,42 kg) και BMI (ΜΟ = -0,26 kg / m2, 95% CI -0,36 έως -0,16 kg / m2) σε σύγκριση με διατροφικά πρότυπα υψηλότερου GI.

Συμπερασματικά, τα ζυμαρικά στο πλαίσιο των διατροφικών σχημάτων χαμηλού GI όχι μόνο δεν επηρεάζουν δυσμενώς το πάχος, αλλά μειώνουν το σωματικό βάρος και το ΔΜΣ σε σύγκριση με τα διαιτητικά πρότυπα υψηλότερου GI. Οι μελλοντικές δοκιμές θα πρέπει να αξιολογούν την επίδραση των ζυμαρικών στο πλαίσιο άλλων «υγιεινών» διατροφικών προτύπων.

Effect of pasta in the context of low-glycaemic index dietary patterns on body weight and markers of adiposity: a systematic review and meta-analysis of randomised controlled trials in adults; Laura Chiavaroli, Cyril W C Kendall, Catherine R Braunstein, et al; BMJ Open (Apr 2018).

Αν θέλετε να δείτε ολόκληρο το άρθρο, κάντε download το παρακάτω PDF.

Ο διαβήτης και το κάπνισμα είναι γνωστοί ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου για εγκεφαλικό επεισόδιο. Ωστόσο, η αλληλεπίδρασή τους σχετικά με το εγκεφαλικό είναι λιγότερο σαφής. Στόχος της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί μια τέτοια αλληλεπίδραση και η επίδρασή της στο εγκεφαλικό επεισόδιο σε ενήλικες από την Κίνα.

Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν συνολικά 39.887 ενήλικες Κινέζοι που πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για το εγκεφαλικό επεισόδιο και το κάπνισμα. Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (DM2) αξιολογήθηκε με γλυκόζη αίματος νηστείας ή με χρήση αντιδιαβητικής φαρμακευτικής αγωγής.

Μετά την προσαρμογή για την ηλικία, το φύλο, την οικογενειακή κατάσταση, το επίπεδο εκπαίδευσης, το επάγγελμα, τη σωματική δραστηριότητα, τον δείκτη σωματικής μάζας, την υπέρταση, το οικογενειακό ιστορικό εγκεφαλικού επεισοδίου, τη χρήση οινοπνεύματος και λιπών του αίματος, οι σχέσεις μεταξύ DM2 και εγκεφαλικού επεισοδίου και μεταξύ καπνίσματος και εγκεφαλικού, ήταν σημαντικές.

Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι υπάρχουν πρόσθετες αλληλεπιδράσεις μεταξύ του DM2 και του καπνίσματος και ότι αυτές επηρεάζουν το εγκεφαλικό επεισόδιο σε ενήλικες Κινέζους.

Interaction of diabetes and smoking on stroke: a population-based cross-sectional survey in China; Heqing Lou, Zongmei Dong, Pan Zhang, et al; BMJ Open (Apr 2018).

Για να δείτε ολόκληρο το άρθρο, κάντε download το παρακάτω PDF.

Οι συγγραφείς της παρούσας μελέτης υπέθεσαν ότι ο κίνδυνος εγκεφαλικής παράλυσης σε 2 χρόνια σε παιδιά που γεννιούνται εξαιρετικά πρόωρα από υπέρβαρες και παχύσαρκες γυναίκες, αυξάνεται σε σχέση με τον κίνδυνο σε παιδιά των οποίων οι μητέρες δεν είναι ούτε υπέρβαρες ούτε παχύσαρκες.
Εξέτασαν τον κίνδυνο αμφιπληγικής, τετραπληγικής και ημιπληγικής εγκεφαλικής παράλυσης, συμπεριλαμβάνοντας  τον δείκτη μάζας σώματος, πριν από την εγκυμοσύνη, των μητέρων 1014 παιδιών που γεννήθηκαν εξαιρετικά πρόωρα και τις  εγκεφαλικές παραλύσεις  των παιδιών ηλικίας 2 ετών.
Τελικά βρέθηκε ότι οι υπέρβαρες και παχύσαρκες γυναίκες δεν είχαν αυξημένο κίνδυνο να γεννήσουν ένα παιδί με εγκεφαλική παράλυση.

Are Extremely Low Gestational Age Newborns Born to Obese Women at Increased Risk of Cerebral Palsy at 2 Years?; Jelske W van der Burg, T Michael O'Shea, Karl Kuban, et al; Journal of Child Neurology (Mar 2018).

Για να δείτε ολόκληρο το άρθρο, κάντε download το παρακάτω PDF.

Η συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του θυρεοειδούς σε μαύρους Αμερικανούς είναι σημαντικά χαμηλότερη από αυτή των λευκών Αμερικανών και η επίπτωση της φυλής στην πρόγνωση του καρκίνου του θυρεοειδούς παραμένει αμφισβητούμενη. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν ο προσδιορισμός των παραγόντων κινδύνου επιβίωσης σε λευκούς και μαύρους ασθενείς και η σύγκριση της επιβίωσης διαφοροποιημένων υποτύπων καρκινώματος θυρεοειδούς μεταξύ αυτών των δύο φυλών. Επιπλέον ερευνήθηκε η σύνδεση των λεμφαδένων και των μακρινών μεταστάσεων με τις φυλές.

Πρόκειται για μια αναδρομική ανάλυση, στην οποία συμπεριλήφθηκαν 70.346 περιστατικά. Τα δημογραφικά στοιχεία των ασθενών και τα χαρακτηριστικά που συνδέονται με τον καρκίνο και τη θεραπεία συγκρίθηκαν μεταξύ των λευκών και μαύρων Αμερικανών.

Οι μαύροι Αμερικανοί είχαν χειρότερη συνολική επιβίωση από τους λευκούς Αμερικανούς (HR = 1,127, Ρ = 0,002). Ενώ η επιβίωση ανά ασθενή (DSS) ήταν συγκρίσιμη, οι παράγοντες κινδύνου για DSS ήταν διαφορετικοί μεταξύ λευκών και μαύρων Αμερικανών. Οι μαύροι Αμερικανοί είχαν λιγότερες μεταστάσεις λεμφαδένων. Επιπλέον, μόνο λευκοί ασθενείς με όγκο> 2 cm και μετάσταση των λεμφαδένων ωφελήθηκαν από ραδιενεργό ιώδιο.

Συμπερασματικά, οι παράγοντες κινδύνου για DSS ήταν σημαντικά διαφορετικοί σε λευκούς και μαύρους ασθενείς. Ο αντίκτυπος της φυλής πρέπει να εξεταστεί στη στρατηγική θεραπείας για τον καρκίνο του θυρεοειδούς.

Racial disparities of differentiated thyroid carcinoma: clinical behavior, treatments, and long-term outcomes; Jianing Tang, Deguang Kong, Qiuxia Cui, et al; World Journal of Surgical Oncology (Mar 2018).

Για να δείτε ολόκληρο το άρθρο, κάντε download το παρακάτω PDF.

Το σύστημα fractalkine (FKN) / CX3CR1 αντιπροσωπεύει έναν νέο ρυθμιστικό μηχανισμό για την έκκριση ινσουλίνης και τη λειτουργία των β κυττάρων. Στην παρούσα μελέτη, αποδεικνύεται ότι η χρόνια χορήγηση μίας μορφής FKN, FKN-Fc μακράς δράσης, μπορεί να ασκήσει διαρκή αποτελέσματα για τη βελτίωση της ανοχής στη γλυκόζη με αυξημένη έκκριση ινσουλίνης, που διεγείρεται από γλυκόζη και μειωμένη απόπτωση β κυττάρων σε παχύσαρκα μοντέλα τρωκτικών.
Η χρόνια χορήγηση FKN-Fc οδήγησε επίσης σε μειωμένη έκκριση γλυκαγόνου α κυττάρου. Στα κύτταρα των νησιδίων, το FKN αναστέλλει την ευαίσθητη στην ΑΤΡ αγωγιμότητα του διαύλου καλίου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα αυξημένη έκκριση ινσουλίνης που διεγείρεται από γλυκόζη και μειωμένη έκκριση γλυκαγόνης. Πέρα από τις επιδράσεις των νησιδίων, το FKN-Fc άσκησε επίσης περιφερειακές επιδράσεις για τη βελτίωση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη του ήπατος λόγω αναστολής της δράσης γλυκαγόνης.
Αυτά τα αποτελέσματα αυξάνουν τη δυνατότητα χρήσης της θεραπείας με βάση το FKN για τη βελτίωση του διαβήτη τύπου 2, αυξάνοντας τόσο την έκκριση ινσουλίνης όσο και την ευαισθησία στην ινσουλίνη.

Chronic fractalkine administration improves glucose tolerance and pancreatic endocrine function; Matthew Riopel, Jong Bae Seo, Gautam K Bandyopadhyay, et al; Journal of Clinical Investigation (JCI) (Mar 2018).

Για να δείτε ολόκληρο το άρθρο, κάντε download το παρακάτω PDF.

Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS) σχετίζεται με την παχυσαρκία και τη φλεγμονή χαμηλού σταδίου. Επίσης, ο κίνδυνος καρδιαγγειακής νόσου (CVD) μπορεί να αυξηθεί σε ασθενείς με PCOS.
Στην παρούσα μελέτη συμπεριλήφθηκαν γυναίκες με PCOS και χωρίς προηγούμενη διάγνωση CVD, υπέρτασης ή δυσλιπιδαιμίας. Συμπεριλήφθηκαν 18,112 γυναίκες με PCOS από το Εθνικό Μητρώο Ασθενών της Δανίας. Το κύριο τελικό σημείο της μελέτης ήταν τα συμπτώματα της καρδιαγγειακής νόσου συμπεριλαμβανομένης της υπέρτασης και της δυσλιπιδαιμίας.
Η μέση ηλικία των ασθενών κατά την ένταξη στη μελέτη ήταν 29 (23-35) έτη και η παρακολούθηση ήταν 11,1 (6,9-16,0) χρόνια. Ο λόγος κινδύνου (95% CI) για την ανάπτυξη CVD ήταν 1,7 (1,7 · 1,8) (P <0,001) και ο συνολικός ρυθμός εμφάνισης CVD ήταν 22,6 ανά 1000 έτη ασθενών στις ασθενείς με PCOS έναντι 13,2 ανά 1000 έτη ασθενών στους μάρτυρες (Ρ <0,001). Η παχυσαρκία, ο διαβήτης και η υπογονιμότητα και η προηγούμενη χρήση από του στόματος αντισυλληπτικών, συσχετίστηκαν με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακής νόσου.
Συμπερασματικά, η συχνότητα εμφάνισης της καρδιαγγειακής νόσου συμπεριλαμβανομένης της υπέρτασης και της δυσλιπιδαιμίας ήταν υψηλότερη σε ασθενείς με PCOS σε σύγκριση με τους μάρτυρες. Ο κίνδυνος ανάπτυξης καρδιαγγειακής νόσου πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ακόμη και σε νεαρές γυναίκες με PCOS.

Cardiovascular disease in a nationwide population of Danish women with polycystic ovary syndrome; Dorte Glintborg, Katrine Hass Rubin, Mads Nybo, et al; Cardiovascular Diabetology (Mar 2018).

Για να δείτε ολόκληρο το άρθρο, κάντε download το παρακάτω PDF.

Σελίδα 1 από 14

ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ

Ανάπτυξη - Σχεδίαση: ΓΚΟΥΓΚΟΥΣΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ